Վանաձայնը կը սկսի սփռել առաւօտեան լուրերը, յետոյ կը սկսին երգերը.. ամպօղճ կեանկում սիրել եմ կէզ..ը
Տարապաներուն ձայները կը կենան ալ, ամէն մարդ բացաւ խանութը, գործի սկսաւ: Մարդիկ իրարու կը նային, նայինք այսօր ինչեր պիտի ըլլան, անցեալ տարի յոյս ունէինք, ընտրութիւններ կային, այս տարի ինչի՞ վրայ դնենք յոյսերնիս:
Սէքսի հագուած կնիկ մը գալեց Մարաշէն, բոլոր տղաները իրեն նայեցան, ցանկացին, շրթունքնին լզեցին, ու ձեռքերնին գոտինին վրայ դրին: Իսկ կնիկը իր կարմիր քօլաններով, ճինզ փէշով, դեղին վերնազգեստով, որուն տակէն սեւ կրծքալը կ’երեւէր, շատ հպարտ, առանց հոս հոն նայելու շարունակեց քալել ու ձախէն երկրորդ շէնքը մտաւ: «Ահա՜, քեզի ի՞նչ ըսի, չըսի՞ մը», էրքէկ զգալով ըսաւ: Միւս կնիկներն ալ նայեցան շլթիկին, ղըճըխ առին, «մայրը քունեմ» մտածեցին, «ամուսնանար, մէջտեղէն ելլեր ալ ազատէինք» մրթմրթացին:
Սէքսի կնիկը վեր բարձրանալուն պէս, դիմացը, մանուշակագոյն փլասթիք աթոռին վրայ նստող էրքէկը, որ նէրկիլէ կը ծխէր, առաւ նէրկիլէն ու ինքն ալ նոյն շէնքը մտաւ, քովիններուն «կէս ժամէն կու գամ» ըսաւ: Կնիկը երկրորդ և վերջին հարկին դուռին առջեւ կը սպասէր, մէկ ձեռքով նարկիլէն բռնած, միւսով դուռը բացաւ ու կնիկին ձգեց որ առաջ մտնէ: «Ընելիքնին ըրին իշթէ»:
40 վարկեան անցած էր, մոթոռով մէկը եկաւ ու պոռաց: Դուրս ելաւ առանց վերնաշապիկի, «եալլա կիշնամ կոր» ըսաւ, ու իսկապէս ալ հինգ վարկեանէն իջաւ, նորոգուած, թարմացած, մարզական հագուստներ հագուած: «ի՞նչ է՜», հարցուցին շուրջինները: «Աղուոր երազներ տեսայ» պատասխանեց, «փէզզէվէնկ» մտածիցին շուրջինները:
Քիչ վերջ սէքսի կնիկն ալ իջաւ, նոյնքան սէքսի չէր այլեւս բայց, ամէն մարդ իր գործին էր:
