Անձրեւը տեղատարափ էր: Ջուրը կը վազէր ամէն կողմ, հեղեղ մը լեցուցած էր փողոցները, անկիւնները լճակներ գոյացած էին, ու արդէն նեղ տանիքանման ցցուածներուն տակէն իսկ քալել անկարելի էր, անոնց ծայրերէն հոսող ջուրը աւելի զօրաւոր էր: Ինքնաշարժերու անիւներուն սուրալուն հետ միասին աջ ու ձախ ցանուած ջուրը կ’աւլնար անձրեւին ու ջուրը ջուրին խառնուելով կը դառնար աւելի ջուր: Ձայնը յստակ չէր թէ անձեւինն էր, ինքնաշարժերունը, թէ բազմութեանը, որը կը վազէր հոս ուն հոն, ապաստան մը գտնելու շատ անակընկալ ձեւով վրայ հասած անձրեւէն, իսկ լոյսերուն շողերուն տակ, անձերին որքան յուժկու ըլլալը աւելի ակընյայտ կը դառնար, մինչեւ որ լոյսերը կտրուեցան:
-Ո՞ւր կ’երթաս կոր, խե՞նթ ես մը դուն: Ըսաւ, ըսածէն ծայր աստիճան գոհ շեշտով, յիսունի մօտ մարդ մը, որ ճիշդ հիմա տուն մտած էր, թափ թաց, ոտքէն գլուխ ջուրերու մէջ, ձեռքին տոպրակէն ալ ջուր կաթելով:
Իսկ ինք ականջ կախել չուզեց, ամէն մարդ վրան պոռաց որ այս անձրեւին տակ դուրս պիտի ելլեր տունէն, ինքն ալ գիտեր որ ըրածը խենթութիւն էր, վստահ որ պաղ պիտի առներ ու հիւանդանար, բայց նորէն ալ պիտի դուրս ելլեր, պիտի տեսնէր Վերային անպայման, անձրեւ ըլլար թէ կարկուտ, պիտի տեսնէր: Ի՞նչ կ’ըլլար եթէ քիչ մը հիւանդանար, վաղը դեղ մը կ’առներ ու կը լաւանար, պիտի չմեռներ այսինքն:
Արագ քալեց անձրեւին տակ, յետոյ սկսաւ վազել երբ զգաց որ արագ ըլլալուն մէջ օգուտ կար, մտածեց որ աւելի քիչ ջուր պիտի թափէր գլխուն եթէ արագ տեղ հասնէր: Հրապարակ հասնելուն պէս կեցաւ երկու վարկեանի համար, մարդիկ պարպած էին փողոցները, ցիր ու ցան վազողներ կային: Երեւի թէ ամէն մէկը իր ժամադրութիւնը ունի մտածեց, անհետաձգելի ժամադրութիւն մը, որ անձրեւին հակառակ մարդոց փողոց կը նետէ: Դարցաւ Մանօյին քովէն ու հասնելուն պէս Սբ. Վարդան եկեղեցին ձախ դարձաւ, հոն վրան գոց վայր մը կար, ու հոն է որ պիտի սպասէր Վերային: Միակ լոյսի աղբիւրը Լէվըլ Նէթի ցուցաբեղկին լոյսերն էին, ներսը շատ մարդ կար, հաւանաբար տաք ալ ըլլար: Ուզեց Վերային գալէն վստահ ըլլալ… հեռաձայնին մէջ միաւորներ չունէր: Նկատեց որ իրեն պէս ուիշ սպասող մըն ալ կար, որ հեռաձայնին հետ կը խաղար, մօտեցաւ ու խնդրեց որ օգտագործէ հեռաձայնը:
-Իւնիթ ունի՞ս մը: Կրնա՞մ պաս մէկ վարկեան խօսիլ:
Դիմացինը ապշած իրեն նայեցաւ, անձրեւին ստեղծած աղետին միաւորող ուժին տակ փափկած ըլլալու էր սիրտը որ հոժարեցաւ տրամադրել հեռաձայնը: Առաւ ու անմիջապէս զանգեց, դժուարութեամբ տեսնելով հեռաձայնը մազերէն ջուր կաթելուն պատճառով:
-Կիշնա՞ս կոր, եալլա հոս եմ, վարը: Վեր նայեցաւ, բան մը չտեսաւ, մի քանի կաթիլ աչքը մտան: -Մէրսի ակամ:
Հեռաձայնը երբ վերադարցուց, թաց էր, տղան զարմացած նայեցաւ, բայց ինք արդեն հեռացած էր դէպի դիմացի շէնքը: Զարմացած տղան շարունակեց դիտել… սկսաւ հետեւիլ իրեն:
Վերան իջաւ, ու երկուքը միասին գալեցին պատերուն տակերէն դէպի հրապարակ, հեռուէն փորձեցին ինքնաշարժ մը կեցնել, փողոցէն հեղեղը կը հոսէր, ստիպուած էին մայթին վրայ մնալ: Դժուար եղաւ, սպասեցին բաւական բայց ինքնաշարժ չեկաւ, նորէն սպասեցին, նորէն չեկաւ, այլեւս չէին զգար անձրեւը, ջուրը հասած էր միսին, միսը պաղած էր եւ կը դողար:
Քիչ ետք անձրեւը թեթեւցած էր, իրենք տակաւին ինքնաշարժ կ’ըսպասէին, տեսան այդ տղան որ հեռաձայնը տուած էր, իրենց նայելով անցաւ ու հրապարակին միւս կողմը անցաւ: Ինքնաշարժ մը համաձայնեցաւ առնել իրենց վերջապէս: Հեռաձայնը տուող տղան շարունակեց քալել թեթեւ անձրեւին տակէն, Փօլին երգը «անձրեւ է գալի՜ս… Իմ սիրտս է լալի՜ս…» երգելով:
Շատ անուշիկ պատմուածք է: Լաւ կը լինի եթէ մեր տեսած եւ ապրած յանկարծական անձրեւի մասին էլ գրես ջանիկ, երբ միասին Այնճար գնացինք:
խոշիս կ՛երթակոր գրածդ:
Մէկ ուղղագրական վրիպում… չորրորդ տողը «ծայերէն» բառը «ծայրերէն» պէտք է ըլլայ:
choore choorin mianalov … tartsav aveli choor!
lavn e!