Պաղտիկին մաման կանչեց պոռալով, ներսէն տոպրակ բերելը ուզեց և հաճախորդին ժպտաց: Պաղտիկ ուշացաւ, մաման դարձեալ պոռաց, այս անգամ աւելի խիստ շեշտով մը, ոչ թէ ուշանալուն համար, այլ որովհետեւ ամչցաւ հաճախորդին առջեւ որ տղան իրեն մտիկ չէր ըներ:
Պաղտիկ զբաղած էր: Անկարելի էր որ դուրս ելլէր տոպրակ տանելու համար, մաման պատռուէր ալ պոռալէն պիտի չելլեր, այսօր պիտի վերջացնէր այս գործը, փախուստ չիկար: Պիտի շինէր մօթօռը:
Ընտանեկան պզտիկ նպարավաճառի խանութ մը ունէին, խանութին ետեւի տարածքը վերածած էր իր աշխատանոցին, խանութէն դուռը չէր երեւեր իսկ, այնպէս որ երբ ետեւ անցնէր, ինքնիրէն բոլորիվին մինակ կը զգար, կ’ըլլար արանձին, իրականութեան հետ կապող միակ բանը փողոցին աղմուկը կ’ըլլար, ան ալ երբեք չէր դադրեր, այսպիսով բողոցէն երբեք ամբողջովին չէր կտրուէր, բայց ամէն պարագայի իրեն համար կեանք մը շինած էր հոս: Նախապէս բանտ մըն էր իրեն համար այս թիզի չափ տարածութիւնը, պզտիկ եղած ժամանակ կը կղպէին դուռը վրան երբ չարութիւն ընէր, երբեմն կը ձգէին իրեն հոն ու կ’երթային, այն ատեն շատ կը վախնար, միջատներէն ու պատերու վրայ մաքլցած բոյսերէն, կամ հոգիներէն, եւ կամ մինակութենէն: Մինչեւ որ օր մը մեծցաւ, ու ալ սկսաւ չվախնալ, հիմա այլեւս կը սիրէր այս տեղը, այս տեղը իրն էր, աւելի իրը քան սենեակը, հոս ազատ էր, հոս ինքն էր: Օր մը, երբ դեռ քի՛չ մը մեծցած էր միայն, յայտնաբերեց որ մաման կը վախնար այս տեղէն, այդ օրունէ սկսեալ աւելի գէշ բաներ պատմելու սկսաւ մամային, որ աւելի վախնայ, ու յոյսով որ ալ ոտքը հոն չդնէ, պապան արդէն չէր մտներ, այսպիսով սեփականեցուց տարածքը ամբողջովին: Շտրկրտեց որ իր ճաշակին համաձայն ըլլայ, ինչ որ իրը չէր թափեց, ամէն մէկ անկիւնը բան մը գծեց որ աւելի փաստէ իրը ըլլալը: Միակ բանը որ ձգեց, կամ մորցաւ հանել եւ յետոյ խղճի խայթ ոնեցաւ հանելու, և կամ դիտումնաւոր ձգեց որ յետոյ խղճի խայթ ունենայ հանելու, մօրն ու հոր ամուսնութեան նկարն էր: Վերը հեռուն կախուած մնաց այդ նկարը, ու անոնց նայուածքները, յաճախ զարմացած, մնացին իր տեղին վրան:
Մաման երրորդ անգամ ըլլալով պոռաց, Պաղտիկ ջղայն էր այլեւս, ձգեց ձեռքի անգլիական բանալին, ու գնաց մօրը նայելու, կեցաւ, ետ եկաւ որ բանալին հետը առնէ: Տոպրակները տուաւ առանց բան մը ըսելու, նայեցաւ կնոչ որ մէկ շիշ ձէթ, մի քանի տուփեղէն, եւ տոպրակ մըն ալ հաց առած էր, քովը կեցած էր երիտասարդ աղջիկ մը, երկուքը նոյն լայն դունջը ունէին:
Մաման խօսելու սկսլէն առաջ արդէն նկատեց որ հիմա պիտի խօսի, կասկածի նշոյլ մը անգամ չունէր որ ինչ ալ ըլլար մօր ըսածը ինք ատկէ պիտի ամչնար, ուզեց արագ երթալ իր տեղը, բայց աղջիկը չնայած լայն դունջին գէշ չէր, ու կեցած իրեն կը նայէր, կամ ալ բանալիին, եւ կամ աղտոտ տափատին: Մաման խօսեցաւ:
-տղաս բարեւ մը ըսէ, Նորա թանթիկն է, յիշեցի՞ր, աս ալ իր անուշիկ աղջիկն է, ի՞նչ էր անունը:
Նորան կը չափէր Պաղտիկը, բայց սիրալիր դարձաւ հարցումին ուղղութեան ու ժպիտով մը պատասխանեց, աղջկան տալով հացին տոպրակը, ու դէպի դուրս նշան ընելով:
Պաղտիկ մօրը նայեցաւ, շատ ամջցած էր, մայրը ուրախ կ’երեւէր:
